Ach ja, wat zal ik zeggen.. Ik ben er een tijdje uitgeweest en had ook de energie en de zin niet om te bloggen, vandaar dus die lange stilte. Ik was gewoonweg even op, moe lusteloos en bweeeeeeeeeeeh!  

 

Kijk, na alles wat er met mijn moeder gebeurde met haar ziekte en ziekenhuis in en uit en alles voor haar regelen en piekeren en niet piekeren en wel piekeren en niet stil staan bij wat ik nodig had, of bij mijn gevoel ben ik mijzelf ongeveer 20 keer voorbijgelopen en dat was gewoon de druppel. Het moment dat de rust kwam in huize Wasabi nadat de operaties en bestralingen achter de rug waren, stortte ik in. Dat was in Augustus, een week voordat ik naar Castlefest zou gaan.

 

In die weken daarvoor ging het gewoon steeds slechter op mijn werk. Ik kreeg steeds vaker migraine aanvallen en moest me daardoor vaak noodgedwongen ziekmelden. Ik kon me niet concentreren, zag door de bomen het bos niet meer, werd nog chaotischer dan dat ik al was, vergat alles en wist de helft van de tijd niet waar ik nou eigenlijk mee bezig was. Dan kijk je naar je computerscherm en dan denk je: "Waar zit ik nu eigenlijk naar te kijken?"  
Maar goed, ik gaf dat natuurlijk aan bij mijn werkgever, omdat die ook wel doorhad dat het niet goed ging, maar "ik moest niet zeuren, want op het werk werd ik niet extra belast dus ik kon prima werken". Meerdere malen heb ik een poging gedaan om er met hen uit kon komen omdat ik me niet wilde ziekmelden, maar tevergeefs. Ze wilden niet meewerken om te kijken of we eventueel weer opbouwend aan de slag konden, zodat ik niet uit zou vallen, want ik moest gewoon mijn werk doen en zij vonden dat dat wel moest lukken, want ziekmelden was geen optie, omdat ik gewoon aan het werk moest gaan, want dat was natuurlijk beter voor mij, volgens hun (nou ja vooral voor hun dan). Dat was voor mij echt de druppel op dat moment, ik voelde me zo verschrikkelijk genaaid en onbegrepen, dat hou je je niet voor mogelijk. Dus ik heb mijn dag toen afgemaakt en heb mij de volgende dag ziek gemeld.

 

Amper een week later kon ik mij dus melden bij de Arbo arts, die heel begripvol was en ik kon nog een week thuis blijven om dan de week daarop te beginnen met 4 uur per dag. Zo gezegd zo gedaan en die week begon ik daar dus mee. Het was vermoeiend, maar het ging. Intussen liep ik ook bij een psycholoog, maar dat was zo'n rare kwibus, dat ik daar gewoon niets aan had. Heel fijn als je een praatje wilde maken, maar niet voor de serieuze zaken. Vlak daarna weer een afspraak gehad bij de Arbo en opeens moest ik dus iedere week een uur erbij doen en dat ging mij dus te snel, dat ik ook aangaf met een hoop tranen. Ik heb dan ook een afspraak gemaakt met de Arbo dat ik terug zou gaan naar Rivierduinen (inmiddels ook GGZ) en dat we het rustiger aan zouden doen met de urenopbouw.

 

GGZ liet mij, na het eerste gesprek al weten dat ik niet onder hun viel omdat ik niet meer onder de psychiatrie val (wat positief is gezien mijn PTSS verleden), maar eerder last had van psychologische/levensfase problematiek, dus werd ik doorverwezen naar een onafhankelijke psycholoog. Dat kon eigenlijk gelijk al dezelfde dag, dus dat heb ik maar gedaan. Daar loop ik nu als een aantal weken en dat gaat "goed". Hij weet precies steeds de vinger op de zere plek te leggen of eruit te pikken wat mij dwars zit en dat is best veel. Ik heb nooit met gevoelens om leren gaan. Ik mocht van mezelf niet voelen, alleen nu krijg ik alles dus dubbel terug, van al die jaren dat ik mezelf op de tweede plaats heb gezet. Dat ik mensen help en aardig ben omdat ik graag gewaardeerd wil worden en het gevoel wil hebben dat ik ook de moeite waard ben, die shizzle dus en nog veel meer.

 

Het probleem is dus nu dat ik dus op advies van de Arbo arts sinds vorige week 8 uur aan het werk ben, mijn normale uren dus en dat hij mij dus vertelde dat als het niet ging, ik aan de bel moest trekken. Feit: het gaat niet. Ik kan niet aan mijzelf werken EN dan ook nog eens presteren op mijn werk, daar is het te vroeg voor, punt. Maandag dus met mijn psycholoog overlegd, die mij dus weer EMDR wil laten doen omdat dat misschien net die duw in de goede richting kan geven. Hij vond het sowieso al te vroeg om acht uur te werken, dus ik moest mijn grenzen ook bij mijn werk aangeven.

 

Ik gisteren netjes de Arbo gebeld, de situatie uitgelegd en een nieuwe afspraak gemaakt met de assistente van de arts voor de eerste week van januari. Zij vertelde mij dat ik in overleg met mijn werkgever de uren terug moest draaien als ik het niet zou redden. Dus.. vanochtend met een knoop in mijn maag naar mijn werk gegaan en dus aan mijn baas de situatie uitgelegd, maar het komt er dus weer op neer dat ze dus niet naar mij luisteren en dat zij dus vinden dat ik, tot ik de afspraak heb met de Arbo ik gewoon mijn uren vol moet maken omdat ik dat dus makkelijk zou moeten kunnen redden, want er zit ook kerst en oud en nieuw tussen dus dan hoef ik nog maar drie dagen acht uur te werken. Zij luisteren alleen naar de Arbo en niet naar mij. Er was gewoon geen overleg mogelijk, net zoals de eerste keer. Dus ik naar huis gebeld en mijn moeder adviseerde mij dat ik dus de Arbo weer moest bellen.

 

Dus ik weer gebeld daarstraks, blijkt dus dat ze me per vandaag beter hebben gemeld en ik dus helemaal niet geholpen kan worden tenzij mijn werkgever me weer ziek meldt. Het komt er dus gewoon op neer dat ik me m'n dag afmaak vandaag en me morgen weer noodgedwongen ziek moet melden omdat ik met mijn rug tegen de muur sta. En het is niet dat ik niet WIL werken, ik KAN het gewoon even niet op dit moment, of in ieder geval mijn oude uren. 4 a 5 uur is te doen, 8 uur is gewoon te lang. Als ik eenmaal mezelf op de rails heb gekregen kan ik er weer volop tegen aan, maar ik moet nu gewoon realistisch zijn en erkennen dat ik nu even niet alles kan wat ik voorheen deed.

 

En dan komst die angst naarboven dat ze gaan proberen om me te ontslaan, want ja, de eerste keer met opbouwen probeerden ze dat ook te flikken toen ik een uur per week erbij moest doen en dat dus niet ging. Toen begonnen ze te dreigen dat ik me niet aan mijn reintegratie hield, terwijl zij zelf hadden aangegeven dat als ik het niet trok ik aan de bel moest trekken. Dus dan doe ik dat en dan gaan ze zo doen. Ik dus gelijk weer naar de Arbo, die dus volledig achter mij stond, waardoor ik gerustgesteld was dat ze me niets konden maken. En dat is nogsteeds zo, want hij had ook al tegen me gezegd dat als het niet ging hij me wel weer zou zien en we dan een nieuw plan van aanpak zouden maken. Meeeeh. Ik wil rust!

 

 

 

 

 

Zo, even weer updaten, ik kan me niet indenken dat ik bijna een maand niet meer geblogd heb, maar ik had zoveel aan mijn hoofd, dat ik er gewoonweg niet aan toe kwam.

In ieder geval is mijn moeder dus de dag voor koninginnedag geopereerd en alles ging dus voorspoedig, want ze mocht op koninginnedag dus weer lekker naar huis. Helaas was dat dus van korte duur, omdat we 's avonds laat dus hals over kop naar het ziekenhuis moesten omdat het drain gat (terwijl ze geen drain had mogen krijgen) begon te bloeden. Aangekomen op de eerste hulp meer als drie kwartier zitten wachten op hulp, puntje bij paaltje: ze was onderhuids gaan bloeden, haar bloedwaarden waren te laag en ze moest dus in het ziekenhuis blijven en mocht pas zaterdag weer naar huis.

Eenmaal thuis ging het best goed, ze is zeker weer een week thuis geweest en op een gegeven moment ging ze op een dinsdag weer even naar het ziekenhuis omdat haar borst zo was opgezet en ze het niet vertrouwde. De arts zei dat er niets aan de hand was, dus ze ging weer naar huis. Donderdag belde ze me op het werk op en vertelde mij dat ze dus weer in het ziekenhuis zat omdat haar hechtingen waren gebarsten door de druk en ze dus bloedde als een gek. Ze moest dus gelijk weer geopereerd worden om het schoon te maken en opnieuw te hechten en na de operatie kreeg ze een drain om al het vuil en overtollig bloed af te voeren en moest ze dus wederom tot zaterdag blijven.

Uiteindelijk hadden we dus de week daarop, op woensdag de 20e een afspraak met de chirurg om de uitslag te bespreken en dat was goed. De tumor was goed verwijderd en ze hadden wel in haar schildwachtklier minuscule cellen gevonden, maar die waren dus met bestraling te behandelen, dus gelukkig hoefde ze niet geopereerd te worden. Gelijk een afspraak gemaakt voor de volgende week met een mevrouw van het AVL (Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis) om de behandeling te bespreken. Volgens mij was dat ongeveer twee weken geleden. Ze gaan dus in ieder geval de plek waar de tumor zat extra bestralen, haar hele borst en haar oksel en dan moet ze zeker 5,5 week lang iedere dag (opzaterdag en zondag na dan) bestraald worden. 9 juni had ze dus een afspraak in het AVL zelf, maar omdat de wond dus nog niet is genezen word dat een week verzet. Ze krijgt nu sinds een kleine week een wijkverpleegster die haar wond schoonmaakt, zodat het eindelijk kan genezen, want er komt toch een viezigheid uit! Ze hebben haar dus eigenlijk slecht geholpen in het ziekenhuis, het is nog een wonder dat ze geen ontsteking heeft gehad. Dus... Ik heb het druk gehad. 

 

Zo, weer even een update over de gang van zaken, met betrekking tot de gezondheid van mijn mams. Vorige week woensdag hadden we dus wederom een afspraak in het ziekenhuis voor de uitslag van de punctie en tot onze opluchting was die bewuste klier "schoon", wat al een hele opluchting is, ook al zegt dat dus helemaal niks, maar het is toch zeer positief nieuws.

 

Vervolgens moesten we de operatie inplannen en werdt ons verteld dat zij aanstaande woensdag terecht kan, hoe laat weten we nog niet, daarvoor moet zij morgen even contact opnemen, maar morgen moeten we toch ook al in het ziekenhuis zijn, dus kan ze net zo goed even langs lopen toch? Nadat we de operatie hadden ingepland was er een afspraak met de oncoloog en die gaf ons heel veel informatie en voreg aan mijn moeder of zij aan een bepaald gen onderzoek mee wilde doen, waar zij mee instemde. Bij dit onderzoek nemen ze bloed af en een stukje weefsel van de tumor, waarna ze gaan onderzoeken of er een kans is dat het terug kan komen en wat voor vorm tumor het is. Dit wordt gedaan omdat heel veel vrouwen overbehandeld zijn en chemotherapie kregen die het dus niet eens nodig hadden gehad. Hoe aggressiever de vorm, hoe meer kans je maakt op extra chemotherapie. Zoals het er nu uitziet hoeft dat gelukkig niet, maar dat weten we pas na de operatie.

 

Zij legde ons dus ook uit hoe alles in zijn werk zou gaan. Mijn moeder moet dus morgen terug naar het ziekenhuis om een radioactieve vloeistof in haar schildwachtklier (of poortwachter) te laten spuiten, dit in verband met de operatie van de volgende dag. Verder moet zij dan nog wat bloed laten afnemen en een ECG laten maken voor het gen-onderzoek. Ze moet dan natuurlijk ook even bellen voor de operatie tijd. Natuurlijk moet zij dan de volgende dag nuchter aanwezig zijn en voor de operatie wordt er dan een blauwe kleurstof in haar schildwachtklier gespoten, die dan reageert op de radioactieve stof waardoor ze tijdens de operatie alle andere klieren kunnen bekijken.   Vanuit daar beslissen ze dan wat er weggehaald moet worden. Is het zo dat verder alle lymfeklieren schoon zijn, halen ze alleen de tumor weg en de schildwacht klier en als er toch ergens slechte cellen zitten, dan halen ze alle klieren weg, tumor incluis. Bij de eerste ingreep mag ze de volgende dag naar huis, bij de tweede krijgt ze een drain en moet ze een paar dagen blijven. Dan heeft ze zeker twee weken nodig om te herstellen en dan is inmiddels alles wat weggehaald is onderzocht en weten we wat er verder nog eventueel uitkomt. In ieder geval moet ze na het herstel van de operatie zeker een 4 tot 6 weken bestraald worden in het AVL, maar dat is weer de volgende stap, eerst maar zorgen dat ze de operatie goed doorkomt. Meer info volgt natuurlijk en voor iedereen van wie wij steunbetuigingen, kaartjes en bloemen hebben gehad: ontzettend bedankt! Zodra er meer bekend is laat ik het wel weer weten.

 

hij staat er!!! 19 mei wordt hij ingekleurd!

No, thank you, I'd rather skip that. I detest physical contact in general and only touch people when I really have to, and just to be clear on this fact, because I know what some people might be thinking: No, I am not a germaphobe. It has absolutely nothing to do with the fact that I am scared of germs or that I have to be super clean. I just don't like touching or being touched by people. I would also like to state I am not an anthropophobic either, I am in no way scared of humans. I may not like them, due to my light misanthropic nature, but they don't scare me.  

 

It just comes down to this: I don't like cuddling, hugging, kissing, or any other form of physical interaction humans use to show their affection, apart of course from a firm hand shake. All the rest makes me uncomfortable and sometimes even nauseous. I actually never liked it, even when I was growing up, and I don't know where it originated from, it's just always been there. When I first returned home for Africa, and had to start all over, I started noticing this behaviour, which to me was entirely "alien". Once I started hanging around in the "alternative" scene (goth, punk, emo etc), these things were perfectly normal, so I tried it on for size. I figured everybody hugged there, and I was just trying to be polite even though it was completely against my nature. The same thing with greeting people: here we always give three kisses on the cheek when you greet someone you know. It's not a bad thing, but not something I like doing haha. I usually just shake hands or say "hi".   Luckily for me my current friends know I don't like contact and respect that. Even though it sometimes does give awkward situations when I leave and I can see them think: "Wow, this is awkward, should I hug her or...?" I guess people are not used to someone who does not behave in a way they're not familiar with, and in turn it makes them feel uncomfortable. I just chose to do what is in my nature because it makes me happy, even though it might be weird to others.

 

Another thing I detest is when people I don't know suddenly put an arm around your shoulder like they've known you for years. ARRR! Get away! Shoo!! Or that in combination with putting their face so damn close to you while talking to you, you need extra oxygen. Sometimes it can be hard, because it's behavior that is socially expected of you, so in special cases I do give in. Like when a friend is sad and needs comfort, I do hug her, of stroke her back, because she needs that at the moment. I usually choose the latter, since it involves less contact than hugging. Or at somebody's birthday, when it is expected of you.  

 

This is also why relationships are quite a challenge and why I chose to stay single. You see, when I had a partner, my way of thinking always posed a problem, simply because it's not the way a relationship should be according to "society", or at least that is what my partners thought. In all my relationships we fought about the same things, the fact that I did not want a lot of physical contact. In the beginning when I first started dating, I tried to do what everybody else did and it made me very unhappy, resulting in me of course doing things that did make me happy. Which of course pissed of my other half, because I didn't put out, and they'd get frustrated. I was a freak, mentally disturbed and a gold digger, because if I didn't want sex or hugging or cuddling, I didn't love them enough, so there had to be something wrong with me, according to them.  

 

And not just that. I remember a thing which still annoys me, and that is that guys I dated always wanted hug (better said: they wanted to fug me) or cuddle me and then proceeded to grope at me, trying to get in my pants. It's like people confuse hugging and cuddling with sex. Like you can't show your affection without immediately whipping your dick out. God, how frustrating. I even dated this one guy who wanted to have sex, and I didn't. I was tired and wasted and frankly not in the mood, so I said "no". Of course about five minutes later I felt his filthy hands groping at me, so I turned around and punched him in the eye, telling him that when a girl says no, it means no. " You've got a right hand and a left hand, so fucking use them, because I need my sleep." I can tell you we broke up after that, because he was constantly telling me I didn't love him enough and that I wanted to be with him because he had a car and money. Right, if I wanted somebody rich, I wouldn't have chosen to date him, because I could get someone richer . Just because I don't show my affection in the way that is "socially" accepted doesn't mean that I don't. I just choose to do it in other ways, like cooking, baking, cleaning or other little things. So I've been single for two years now, and I like it. Of course I have thought about the fact that it would be nice to have someone around, but it's not going to make me happy, unless it's someone who doesn't pressure me into doing things I don't want.

 

I need my privacy too. They were always bugging me to take showers together, which pissed me off. My shower is my thinking spot, my relax room. Other people like taking a long crap on the toilet with a newspaper or just their thoughts, I like taking a long hot shower to think things through, alone. I don't share my showertime because my best idea's are born in the shower. I also don't like sharing my bed either, the only living creatures that are allowed to sleep with me are my cats.

The strange thing is, that even though I do not like human "physical" contact, I do not have that problem with domestic animals at all. I love to hug and cuddle my cats and do that whenever I have the chance! I guess caring for and loving your pets is so much easier to do, and the great thing is, they'll love you unconditionally, especially when they're hungry. Of course people would say that an animal is not capable of love, or affection, but I don't agree. Just because it's not a human way, doesn't mean that your pet doesn't "care" for you. I'd choose animals over humans anytime haha.

 

 

 

This is actually an album that really caught my eye, and I'm not even ashamed to say it, . First of all the tunes on The Fame are quite catchy, with some exceptions of course and apart from that Lady Gaga is just plain hot. I guess I could call the whole mix of electro-pop retro disco sleaze, hahaha. And she doesn't ever wear pants teehee, got to love that. I even don't mind her being underdressed mainly because she does it with style, and hey, we all know sex sells and she sure know how to sell it! Heck, I'd do her anytime .

 

 

1) Just Dance: I consider this a great track, and I don't think there is anyone that doesn't know it, due to the vast amount of airplay it got on TV and on the radio, unless of course you've been living in a cave for the past 10 years.

 

2) Love Game: Ahum.. "let's have some fun this beat is sick, I wanna take a ride on your disco stick".. Need I say more? This song is, in my opinion the best track on the album, it's catchy, it's hot and the video to this is even better, damn.. Now where's my plastic disco stick? (harharhar)

 

3) Paparazzi:   It's a bit more sweet, but just as catchy.

4) Beautiful Dirty Rich: Not one of my favorites, but after listening to it several times I warmed up to it, love it now!

5) Eh Eh (nothing else I can say): Not a winner in my book. It's a bit too... Poppy for my idea. It kind of.. sucks?

6) Poker Face: This is the song that made me want to get the album in the first place, I was curious as to how the rest of the album sounds. Again this is another hit that's been getting a lot of airplay.

7) I like it rough: Yeah so do I . I like it!

 

8) Starstruck: Great track to "bust-a-move" to.  

 

9) The Fame: Like it!

10) Money Honey: Like it! (again..)

 

11) Boys Boys Boys: It's a bit weird for me to like this, because it's a bit cheesy, but then again that makes this track fun. It's a bit a giggly teenager song. Ahum. It might remind some people of MC's Girls Girls Girls, where it is derived from.

 

12) Brown Eyes: Doesn't do anything for me.

 

13) Summerboy: The same as above.

 

14) Again and Again: The same a both comments above.

 

15) Disco Heaven: Like it!