Afgelopen maandag is dan eindelijk de kogel door de kerk gegaan en heb ik een afspraak gemaakt met een dietiste. Wel met veel tegenzin, omdat ik met mijn vorige dietiste geen goede ervaringen had, maar het moest er maar eens van komen, want het kon gewoon niet meer zo en ik wist echt niet meer wat ik nou moest doen. Echt ongezond of veel at/eet ik niet, ik beweeg voldoende, maar niks werkt..

 

Qua eten heb ik een nogal roerig verleden. Dit jaar is mijn 10 jarige jubileum in mijn strijd tegen een eetstoornis die grotendeels neigt naar anorexia en soms val ik hier licht in terug. De periodes worden steeds korter en minder heftig, maar de gedachtengang blijft altijd in mijn achterhoofd. Vooral in de eerste paar jaren was het erg. Het was voor mij makkelijker om gewoon helemaal niet te eten. Eten was toen in mijn hoofd vergif. Ik at vaak niet omdat ik het lekker vond maar omdat het moest. Ik onbeet niet, Dronk alleen water, gooide mijn lunch gewoon weg en at s'avonds om geen argwaan te wekken een gewone maaltijd, die ik dan tijdens het douchen via het afvoerputje liet verdwijnen. Als ik bij vrienden kwam rond etenstijd zei ik dat ik al thuis had gegeten en als ik thuis kwam ging ik of zeggen dat ik al had gegeten of dat ik bij iemand anders ging eten. En als ik een afspraak had ergens dan zei ik dat ik wel even langs de snackbar zou gaan om te eten, wat ik natuurlijk niet deed. En als ik dan toch verplicht moest eten, dan at ik eerst een mandarijn, en gaf ik over en dronk ik water en gaf ik over totdat de mandarijnen eruitkwamen en het water helder was. Zo waren er nog talloze trucjes om niks in je maag te hebben. Vaak lees ik nu weleens verhalen van jonge meisjes die anorexia hebben die dan cola light drinken, maar zelfs dat deed ik niet, geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht, zoete troep is zoete troep en dat is slecht voor je.

 

Op een gegeven moment was ik in een maand tijd 15 kilo afgevallen en pas toen gingen er belletjes rinkelen bij anderen. Op mijn lichtst zal ik rond de 70 kilo gewogen hebben (ben nooit mager geweest) en als je toch altijd een beetje "fluffy" bent geweest en ook al een redelijk brede bouw hebt, dan valt dat mensen op. Vooral mensen die je al een tijdje niet gezien hebben. Uiteindelijk heb ik er toen zelf voor gekozen om hulp te zoeken. Ik voelde me slecht, had het altijd koud en zat niet lekker in mij vel. En nee, ik had geen eetstoornis omdat andere mensen me dik vonden (heeft het wel getriggerd en een show van Oprah op TV ook), maar omdat ik wilde verdwijnen. Ik moest met elke kilo een stukje van mijn oude ik inleveren, de pijn en trauma's van vroeger zouden met mijn lichaam wegsmelten... net zo lang tot... je snapt hem al... Ik realiseerde mij dat er veel meer aan de hand was dan dat ik aanvankelijk dacht en ben toen bij een groep gegaan, die juist averechts werkte, omdat je als dames onder elkaar  elkaar nog veel meer tips gaf. Uiteindelijk ben ik daarna op eigen houtje gaan vechten en langzamerhand ging het beter. Ik ging weer leren eten en met behulp van een psych en antidepressiva erbij werd mijn leven weer normaal. Helaas door de combinatie (van Zoloft kom je zogenaamd niet aan, m'n reet) van medicijnen en eten kwam ik dus aan en binnen twee jaar tijd woog ik 98 kilo. Voor mij dus een hel, want zo zwaar was ik nog nooit geweest. hooguit 85 kilo, maar nooit zwaarder dan dat. Ik kreeg daardoor ook regelmatig terugvallen, maar daar viel ik niet vanaf, omdat het sporadisch voorkwam.

 

Ik wilde van het gewicht af, maar op een gezonde manier. Ik dus naar een dietist gegaan en mijn voorgeschiedenis uitgelegd, maar daar werd geen rekening meer gehouden. Alles wat ik moest eten was voor mijn doen gewoon teveel, drie boterhammen voor de lunch, goede porties avondeten, enz enz enz. Ik bewoog voldoende, wandelde veel, maar verloor geen grammetje. Als ik dan langskwam dan werd ik afgezeken omdat ik niet afviel, maar ja, ik kwam ook niet meer aan, dat is toch ook positief? Niet dus. Ik ben na een half jaar gestopt. Een jaar later ondernam ik, op advies van een kennis van mijn moeder het Sonja Bakker dieet. Daarmee viel ik succesvol en zonder problemen 11 kilo af en toen mijn relatie uitging en ik weer thuis king wonen zat het er, zonder dat ik teveel snoepte ook zo weer aan. Ik was toen ook gestopt met roken, dus vertraagde stofwisseling en alles erbij, plus het feit dat door Sonja het lichaam in spaarstand ging: +11 kilo. Zucht.  Dat was begin 2007. Dus weer 98 kilo. Later dat jaar toch maar weer een poging gedaan met Sonja, zonder resultaat. De weegschaal bleef gewoon gelijk staan. Ik naar de huisarts om testen te gaan doen enzo, maar ik bleek dus verder gewoon gezond te zijn, geen lichamelijk oorzaak. Behalve natuurlijk het vermoeden dat ik mijn stofwisseling flink had verneukt, soit

 

In de winter van 2008 was het wederom weer zat, want ook gewoon gezond eten mocht wederom niet baten en toen kwam ik dus het South Beach dieet tegen en ik dacht, baat het niet, dan schaad het niet, want er moet ergens iets zijn wat steeds in de weg zit. Het hielp! In een half jaar was ik 8 kilo kwijt, stapte over op Atkins en verloor nog eens twee kilo en kwam op 88 te staan. Ik ging lanzamerhand weer een beetje dingen toevoegen, zoals het hoorde, maar vorig jaar kroop het er langzaam weer bij, waardoor ik in oktober vorig jaar zelfs nog twee kilo zwaarder woog. 100. Verdomme. Ik besloot niet meer die hypes te gaan volgen, puur omdat het dus niet werkt. Ik ben op dansen gegaan, meer gaan fietsen en ben weer gezond gaan eten, maar wel minder koolhydraten, dus twee a drie keer in de week aardappels en pasta en er ging toch weer wat af, 3 kilo.

 

Maar omdat ik zoveel verschillende ideeen in mijn hoofd had, had ik geen idee meer wat nou de juiste balans was tussen eten en bewegen, dus ik at of te weinig of net iets meer dan dat ik blijkbaar nodig had, dus schommelde alles een beetje dan woog ik minder, dan weer teveel.  En een defecte weegschaal is ook niet zo leuk. Soit, het overzicht en de structuur waren gewoon ver te zoeken en dat heb ik dus wel nodig. Dus afgelopen maandag heb ik met lood in mijn schoenen de huisarts gebeld en een afspraak gemaakt met een dietiste, om die structuur terug te vinden.

 

Dus gisteravond was het dan zo ver en toen ik haar ontmoette zag ik al gelijk dat zij ook een dame was met vrouwelijke vormen en niet zo'n magere lat die ik al eerder had mogen treffen. Niet om negatief te doen, maar omdat ik gewoon meer vertrouwen heb in een vrouw die wat meer rondingen heeft, puur en alleen omdat ik dan het gevoel heb dat zij waarschijnlijk weet hoe het is als je er niet uitziet als een tandenstoker en dat ook nooit zal worden. Maar goed, dat stemde me al positief. Gelukkig kwamen we tot de conclusie dat ik helemaal niet zoveel at, dus dat ik daarin niet veel hoefde te veranderen. Alleen dus de structuur en de keren dat ik eet en soms wat ik eet. Ik ben gek op smoothies op het werk, maar die moet ik laten staan. Kaas moet ik ook achterwege laten, ook al is het nog zo lekker. 30+ kaas lust ik niet (spatlappen.. blegh), dus mag ik i.p.v dat wel smeerkazen, die lust ik dan wel. Becel lust ik ook niet, maar dat moet ik dus wel gaan gebruiken en zoetigheid hou ik ook niet van, alleen pindakaas en dat mag natuurlijk niet nou ja, het zij zo. Ik zag wel dat ik ook gewoon brie mag (light) en paturain (light) dus dat ik dan wel positief. Crackers hou ik niet van, maar aangezien ik roggebrood wel lekker vind mag ik dat nemen, dat vond ze zelfs beter. s'avonds mager vlees met groente en toch iets van koolhydraten, maar aangezien ik aardappels, rijst, brood en pasta niet lekker vind (sorry mensen) mag ik dan nog een sneetje roggebrood erbij nemen. Of Notenrijst, want dat is wel lekker en stamppot, want dat ik de enige manier waarop ik aardappels eet en aangezien gebakken en gefrituurd ook niet aan te raden is (hoewel ik dat zelden eet) skippeeeuuuh!. Tussen de lunch en het diner in is het beter om twee tussendoortjes te nemen omdat de middag voor mij vrij lang duurt, dus dan mag ik rauwkost en/of huttekase enzo. 's ochtends lekker twee stuks fruit tussendoor, ook goed.

 

Mijn collega vroeg vanochtend natuurlijk hoe het geweest was, en die vond maar dat ik moeilijk was, want ja je moet er toch wat voor over hebben en dan zeg ik: Wat is er negatief aan het feit dat ik geen zoetigheid op "brood" lust? Ik zie dat als positief, want dan heb je er ook minder moeite mee als je er niet teveel van mag, want ik lust het niet. Ik hou niet van 30 plus kaas, niet van aardappels, niet van rijst en niet van pasta's en brood. Ik eet het al jaren omdat het moet, maar lekker vind ik het niet. Ik ben gek op groente en fruit, dus dat is toch ook positief? De dietiste was in ieder geval wel positief, want hoe vaak kom je mensen tegen die gek zijn op groente en dieniet zo van de zoetigheden zijn.. Ja chocola en saucijzenbroodjes, maar daar kan ik prima zonder leven. Ik heb het ervaren als positief, nu alleen nog afwachten of het gaat werken, over twee weken weer een afspraak. En ik ben meer gaan drinken, want dat schiet er altijd in bij mij en ook dat moet.. Enneuh, over drinken gesproken, ik moet alweer naar de WC.

 

 

 

En hoe! Sodemieters, wat heb ik de neiging om een "vriendin" van mij keihard te schoppen. Ik probeer mezelf kalm te houden en me te bedenken dat ik dat helemaal niet moet of hoef te doen, omdat ik haar wel op andere manieren het leven zuur kan maken en dat ze haar eigen glazen ingooit met haar leugenachtige gedrag, maar die drang is gewoon erg groot. DESTROY! YAAAAAAAAAAAAAR!

 

Nu scheelt het al dat het "geval" sinds vorig jaar geen "vriendin" meer van mij is, ook al verkondigd ze aan een ieder dat ik haar BF ben. Dacht het dus even niet, ik vertrouw je niet. Dat zeg ik niet, want ik laat haar liever in die waan. Het contact verbreek ik niet, omdat ik haar graag in de gaten wil houden en soms kan ze wel handig zijn, zoals die keer dat zij op dansen zat en ik lagskwam en mee ging doen omdat zij er toch ook al op zat. Maar goed, toen kwam dus ook weer haar ware aard boven.

 

Nu had ik vorig jaar het contact met haar verbroken, omdat zij beweerde dat ik loog over het feit dat mijn ex mij een hersenschudding had bezorgd en dat ik loog tegen de politie. Ten eerste lieg ik daar niet over en ten tweede was ze er op dat bewuste moment niet eens bij. Ze was er niet bij toen het gebeurde, en kwam pas binnen toen het gebeurd was. Geen recht van spreken dus. maar goed, ik ga er niet over liegen en zij beweerde van wel, dus flikker maar lekker op dan ,Kut. Maandenlang heb ik haar genegeerd totdat uiteindelijk bij ons allebei een week na elkaar onze katten doodging. Haar zwarte en die van mij. We gingen weer voorzichtig met elkaar om en legden het wel weer enigszinds bij. Ik vertrouwde haar nogsteeds niet, maar goed, zo vaak zagen we elkaar ook niet dus het was best te doen zo.

 

Dus. Ik was op zoek naar iets sportiefs omdat ik eigenlijk gewoon meer wilde gaan bewegen en kwam dus uit bij dansen, wat zij al een maand deed, dus ik besloot om eens op haar aanraden te gaan kijken. Het leek mij dus heel leuk en dus besloot ik dan ook maar eens mee te gaan doen (zie vorige blog). Toen gingen er dingen opvallen, vanaf het moment dat ik erbij kwam. In alles waar ik beter in was of leniger, kon zij dit of dat beter, bij iedere kleine beweging die ik fout deed ging ze kritiek geven, terwijl ze geen trainer is. Ze was al zeker 18 kilo afgevallen in een maand tijd (waar dan?) en ik moest ook maar eens harder gaan trainen. Terwijl ik meer trainde dan zij het deed, juist voor die wedstrijd. zij trainde 1 dag, ik zat drie dagen in de zaal en dan ook nog eens de tijd die ik thuis doorbracht met trainen. Dus zeker meer dan 10 uur per week. En ze loog tegen de trainers dat ze zo ziek was en moe, maar uiteindelijk zat ze ieder weekend, zaterdag en zondag in de kroeg en kwam pas om vier uur thuis. Ja, zo kan ik het ook! Maar goed, het is haar leven, maar dat liegen, daar gaan mijn haren recht van overeind staan. GRRR!

 

Twee weken voor de wedstrijd had ze een filmpje gemaakt van de choreo (geografie volgens haar) en de trainer vroeg dus of ze die ook naar mij kon sturen. Je raad het al, nooit gehad, maar wel opscheppen dat ze het zo goed geleerd had van het filmpje. Waar ik meerdere malen dit op te zeggen had "OH JA, DAT FILMPJE DAT IK NOOIT VAN JE HEB GEHAD!" Wat ik dus ook bij de trainer had gemeld, want zo ben ik dus weer wel en die vond het ook maar raar. Tevens ook gezegd dat ik het gevoel had dat ze in alles probeerde mij af te troeven. De andere girls viel het gelukkig ook al op, dat scheelt. Maar goed de week voor de wedstrijd, op maandag hoorde ik dus dat ze een van de andere meiden had gevraagd om het laatste stuk dans door te nemen bij haar thuis. Ik vroeg dus ook of ik ook bij haar thuis mee kon doen, want ik moest ook dat laatste stuk nog erin krijgen, maar volgens "het geval" was dat niet mogelijk, want er was bij haar thuis niet geneog ruimte, wat BS is, want ik ken haar huis, er is wel degelijk ruimte. Maar goed, ik stelde dus voor om met zijn drieen bij mij op zolder te trainen, maar dat kon niet volgens madam, want ze had het altijd zo benauwd als ze bij mij was door mijn katten. Ze heeft er zelf ook vier rondlopen die ook gewoon op haar bed slapen, dus weer alarmbellen die gaan rinkelen. Ik dus gezegd dat zij dan maar moest gaan trainen bij haar thuis en dat ik wel een andere manier zou vinden om dat laatste stuk er in te krijgen. Trainer gecontacteerd verhaal uitgelegd (vond het ook een raar verhaal) en hadden de dames dus een ruimte geregeld zodat we met zijn allen konden trainen. Helemaal top natuurlijk, maar madam was hiervan niet gecharmeerd hahahahaha. Ze kwam binnen met een kop als een oorwurm en ging vertellen dat ze ziek was en met 40 graden koorts op bed had gelegen en haar hele kamer had verbouwd tussendoor om te kunnen dansen en dat het dan opeens ergens anders bleek te zijn bladiebladiebla. En natuurlijk op mij afreageren en me afzeiken. Jammer joh! Als je ziek bent kun je dat echt niet hoor, je kamer verbouwen. Hypochondrie misschien? En natuurlijk over dat flimpje opscheppen: "OH JA, DAT FILMPJE DAT IK NOOIT VAN JE HEB GEHAD!" . Ik liep me op dat moment te verkneukelen dat ik haar een hak had gezet gnagnagna. Je wint het toch niet meisje, ik ben veel beter in die spelletjes van je.. En nee, het is misschien niet vriendelijk, maar ik laat me niet naaien.

 

Steeds van die hatelijke opmerkingen van haar kant, waar ik bewust niet op reageer, gewoon omdat ik me niet op de kast laat jagen door iemand die zo'n minderwaardigheidscomplex heeft dat het vast wel pijn moet doen. Oh ja, en met die wedstrijd had haar moeder baggerfoto's gemaakt, maar het lag aan mijn camera, want die was niet professioneel genoeg. Nou, een goede fotograaf kan met alle camera's foto's maken, het ligt niet aan de apparatuur, maar aan de fotograaf hoor FYI. Dus lul niet. Ik kan er toch ook mooie foto's mee maken?Dus STFU! En afgelopen donderdag kwam ze niet naar dansen, want haar auto en haar fiets waren stuk. Nu is de school ongeveer een kwartiertje lopen, maar nee, stel je voor dat je dat doet, dat kan toch niet? Vrijdag heb ik haar maar opgepikt, zodat we samen konden lopen ( ik = nogsteeds kreupel van de wedstrijd maar goed) en toen ging ze opeens wel. Raar kind. Ik vermeldde ook dat we een bepaalde move moesten doen (the snake, op de grond ofzo) en dat ik moest lachen omdat ik dacht dat het eruit zou gaan zien als de stervende zeeleeuw bij mij hahaha, beetje zelfspot moet kunnen toch? Zegt ze, "dan moet je harder trainen, zoals ik dat doe". Vlieg op Kut!. Oh ja, nog leuker, er zijn ook duo's, wat ik ook wel leuk vind, maar zij zei, dat het nog te vroeg was en dat ik dat nog niet moest doen, zij zou het ook nog niet doen. Kom ik twee weken na de wedstrijd weer trainen, omdat het beter ging met de poot, hoor ik dat ze een duo gaat doen!! Nou ja zeg!

 

Vandaag zat ik dus in de bus en hoorde dus iets waarvan mijn bloed ging koken, iets wat zij dus gezegd heeft tegen het meisje waarmee ik in de bus zat. Het geval zit dus bij haar in de theatergroep en vertrouwd het kind voor geen meter en ze wordt met een beetje geluk uit die groep gegooid, omdat ze er nooit is, en dus liegt over waar ze is enz. Dat kunnen ze gewoon niet gebruiken. Maar goed, Ik had het zo over dansen, heeft madam dus tegen dit meisje gezegd, dat ik echt slecht kan dansen, dat het er niet uitziet, dat ik geen talent heb, dat ik de groep naarbeneden haal en dat ze de wedstrijd verloren hebben omdat ik zo slecht was en dat ik nooit mee had moeten doen aan de wedstrijd. Dat ik me knie verdraaide heeft er echt niet voor gezorgd dat we de wedstrijd hebben verloren hoor! En daarnaast ben ik zeker geen slechte danser volgende mijn trainers, plus dat zij ook nog eens met de wedstrijd 2 maanden  of langer op dansen zat, de choreo nog niet eens goed kon en ik heb hem in minder dan vier weken heb geleerd, dus Fuck off. Achterbaks loeder! Grrrr! Wacht maar, ik dans je er uit! Zo gehad met dat kind, en ik ga me zeker weten donderdag/vrijdag inhouden en niet uit mijn dak gaan tegen haar, ik ga het gewoon anders spelen. Maar... ik beloof niets hahahaha. Het kan namelijk zijn dat ze weer een kutopmerking maakt en dat ik haar gewoon met woorden helemaal met de grond gelijk maak. Dat kan ook. Rant-mode off.

 

 

 

 

Het is weer eens tijd voor een logje, gewoon omdat het daar weer eens tijd voor is.  Was het weer eens vergeten en nu heb ik het echt eens even lekker rustig, want tussen 40 uur werken, dansen en ieder weekend met de 'dinnetjes op stap en alle rest waar je niet aan toe komt omdat het gewoonweg niet in je agenda meer past, moet je gewoon soms even een momentje voor jezelf hebben.

 

Ja ja, je leest het goed, ik dans en ik vind het nog leuk ook. Verantwoord bewegen en die shizzle, nu ongeveer twee maanden en het verveelt nogsteeds niet. Nu gaat het even iets minder, maar dat komt straks wel!  In ieder geval, ongeveer twee maanden besloot ik op aanraden van een vriendin van mij eens te gaan kijken bij een dansschool bij ons in de buurt waar zij ook danst. Kijken kan natuurlijk nooit kwaad en aangezien ik mezelf ook al ken ben ik iemand die als ik iets niet leuk vind ik ook gewoon heel snel daarna weer stop. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan sporten, maar ik verveel me gewoon snel en dat is zonde van het geld. Diezelfde vriendin probeerde me ook al over te halen om op Zumba te gaan, maar dat heb ik geweigerd, omdat ik nu inmiddels wel weet dat ik dat nooit ga volhouden, omdat ik me dus stierlijk ga vervelen. En nee, ik ga het ook niet doen omdat iedereen die er op zit graag wil afvallen, want daar doe ik het niet voor. Ik wil plezier hebben in een sport en als ik daarbij afval dan is dat mooi meegenomen. Een sport doen puur en alleen om af te vallen is een martelgang, neem dat maar van mij aan.

 

Waar was ik ook al weer? Oh ja! Dus ik kijken bij die dansschool en wat ik zag vond ik wel leuk. Hiphop, streetdance en Breakdance, dus ik besloot maar mee te gaan doen, want de eerste maand kost het je niets en daarna 12,50 per maand, dus als je het na een maand niet leuk vind, dan zit je ook nergens aan vast, prima toch? Dus ik mee gaan doen, bleek ik ook nog eens uitermate geschikt om in hun selectiegroep te zitten en we hadden dus 14 november een wedstrijd! Dat werd trainen, trainen en nog eens trainen. Drie keer in de week training in de zaal (totaal 6 uur) en dat wat ik thuis ook nog eens deed, dus flink aanpakken, maar het voelde echt helemaal goed!

 

14 november stond dus ook zo voor de deur en wij moesten aan het eind van de dag met de 18+ groep en ik was er helemaal klaar voor! Dus we begonnen met ons choreo en halverwege in de dans moest ik een draai doen en... mijn voet bleef dus staan en de rest draaide door. Creperend va de pijn zat ik dus op de grond en ben door een van onze trainer van het podium afgesleept. Op het moment supreme gewoonweg botte pech hebben.. da's balen, echt balen! En het ergste is nog dat het één van de meest simpele moves was! Een draaitje! Duh!

 

Maar goed, voor mij was het op dat moment ook over en ik had er flink de balen van. Heb dik anderhalve week op krukken gelopen, maar er was gelukkig niets beschadigd. Diclofenac erbij en het gaat wel weer. Huisarts kon geen erstig letsel constateren, dus dat was positief. Wat me wel irriteerde was dat hij het nodig vond om te zeggen dat het misschien verstandig zou zijn voor de toekomst om wat minder te wegen, omdat ook beter is voor je gewrichten. Ik hield me in, knikte braaf, maar dacht ondertussen: " JA LUL, WAAR DACHT JE DAT IK MEE BEZIG WAS??"  Je moet immers toch bewegen wil je afvallen en daarom deed ik ook iets wat ik leuk vond.

 

Enfin, vorige week weer voorzichtig begonnen met dansen en fietsen, mocht van de Fysio en langzamerhand kan ik al wel wat meer doen. Kleine sprongetjes enzo + veel armenwerk. Okee, vandaag wel een beetje last van mijn kniebanden na gisteren, maar het is nog te overzien. Vanavond ga ik alleen rustig kijken om mijn knie te ontzien en misschien stiekem wat armenwerk te doen, want 6 februari ga ik het dit keer helemaal goed doen, zonder mezelf te pijnigen

Ik ben honderd procent een kattenmens, en hoewel ik honden ook ontzettend leuk vind, ik begrijp katachtigen gewoon een stuk beter. Hun taal, hun lichaamshouding, hun streken, zo'n beetje alles is makkelijk voor mij te ontcijferen. Ik durf mezelf best de Cesar Millan van de katten te noemen haha .

 

Ik kijk dan ook altijd met veel plezier naar mijn favoriete hondenvriend en vind het ook ongelofelijk wat hij allemaal voor elkaar krijgt en dan denk ik, als we zo iemand als hem hadden gehad, dan was de hond die we ergens dit jaar hadden waarschijnlijk niet ingeslapen geweest door de dierenarts, omdat hij hem had kunnen helpen (hij was zwaar mishandeld geweest door zijn vorige eigenaar, maar dat was ons niet verteld). Maar goed, na die vreselijke ervaring, ben ik er gewoon achter dat ik beter met katten ben en zij met mij. Vergis je niet, ik ben een prima "pack leader", maar ik doe het gewoon beter met een "pride".

 

Ik ben opgegroeid met katten, heb eigenlijk nog nooit geen kat gehad en begrijp ook gewoon precies wat er in ze omgaat. Die van mij of zelfs die van een ander. Katten kunnen zich wel degelijk aan een mens hechten en dat verhaal dat ze solitair zijn is ook een fabeltje. Ze kunnen solitair zijn, maar ze zijn ook prima in staat om in groepsverband te leven, net als hun grote broers de leeuwen. Katten hebben een mix van hun grotere broers. Samenwerken voor eten kunnen ze namelijk als de beste, vooral als er spareribs op kippenpoten in het spel zijn. De een leid je af en terwijl je met hem bezig bent, trekt de ander het eten van je bord hahahaha. Tenminste, zo gaat het bij mij meestal.

 

Arrogant, ja inderdaad, dat zijn ze, maar liefde geven kunnen ze als de beste. Oh ja, en Teigetje lust poedersuiker. Gek beest. Ik zat zaterdag aan de oliebol met poedersuiker, wil hij aan met oliebol gaan likken, dus ik hem een stukje geven, eet hij dat niet op maar gaat hij de suiker op mijn bordje likken.

En Guppie vind het leuk om op mijn schouder te gaan zitten met zijn 8 kilo. Deed ie al toe hij een kitten was, doet hij nu nogsteeds. Staat hij op de tafel, dan gaat hij met zijn voorpootjes tegen mijn schouder aanstaan en dan moet ik hem een zetje geven. Vervolgens kan hij gerust een kwartier blijven zitten terwijl ik mijn ding doe, helemaal geweldig!

 

Ach ja, en gisteren was een prutdag. Ik was het bolletje van mijn piercing kwijt en heb met mijn stomme kop geen extra balletje gekocht, dus paniiieeeeeeeek! Gelukkig had een vriendin van mij nog een ontzettend lelijk balletje, maar dat was in ieder geval beter als niks. Ik zag er dus niet uit toen ik over de kermis liep, maar dichtgroeien had ik liever niet, hij zit er donderdag twee weken in, de ander sinds zaterdag. Meeeh. Dus ja, loop je over de kermis, belt mams in paniek op want de katten zijn dus ontsnapt en Teigetje en Muisje zijn in geen velden of wegen te bekennen. Nou ja, dat zijn ze wel, maar ze komen niet naar mijn moeder toe, alleen naar mij. Dus z.s.m. naar huis toe en roepen en fluiten. Na twee rondjes kwam Teigetje dus tevoorschijn, dus die kon ik naar binnen doen. Muis was in geen velden op wegen te bekennen en aangezien ik de kattenvanger van Hamelen ben en dus ook de Cat Whisperer, krijg ik alle buurtkatten op mij af, behalve de goede. . Dus ga je ze uitleggen dat je ze heel lief vind, maar dat je toch een andere poes zoekt haha.

 

Uiteindelijk even de zoektocht opgegeven en de andere zoektocht weer opgepakt, zonder succes. Ik weer naar beneden, trek me jas aan om weer naar buiten te gaan, zijn ze bij de kermis vuurwerk aan het afsteken, dus ik kijk via het raam de achtertuin in en daar staat meneer hoor, met zo'n enorme dikke staart. En wat was hij snel binnen, want dat was toch wel toch erg eng hoor! Die waren dus allemaal terecht, dus ik wéér naar boven en verder zoeken, want ik kan het niet uitstaan dat ik dat balletje kwijt ben, dus minutieus alle hoekjes, gaatjes en plintjes afgezocht, want ik stond in de badkamer toen hij viel met de deur open dus hij kon de overloop in gestuiterd zijn. Niks.. Weer de badkamer in, op de grond gezocht onder de wastafel, niks. Toch maar even in de douchecabine kijken, putje nazoeken, ook niks. Ieder klein zwart puntje zoeken en vervolgens in een hoekje waar hij nooit gekomen zou kunnen zijn lag hij onder een watje! EUREKA! Gevonden! Dubbel feest en gelijk weer erop gedraaid, zodat ik tenminste niet voor paal loop. PFFFF.. Wat een zoekdag..

Ik ben van nature een zeer kalm en vredelievend persoon, vooral de laatste paar maanden, maar als ik alleen de naam Vodafone hoor dan krijg ik plots scheldneigingen en de zin om meerdere mensen bij dat bedrijf flink van model te veranderen. "ah wat zielig voor die mensen". NEE niet zielig, moeten ze hun werk maar eens goed doen die incompetente latente pinguins met geelzucht. Ik ben er helemaal klaar mee .

 

Goed, het was dus weer tijd om na twee jaar mijn abonnement (die mams gebruikt) te verlengen. Mijn moeder had dat netjes online gedaan op 2 september en toen ik thuis kwam van mijn werk liet ze de bevestiging zien en dat dat dus op het oude adres stond, waar we al dik vier jaar niet meer wonen. Nu had hetzelfde probleem zich dus twee jaar geleden met de verlenging ook al voorgedaan, maar dat was mijn fout, ik was vergeten mijn adres door te geven en ze hadden het pakket dus op het oude adres aangeboden en het was teruggegaan naar het Vodafone depot. Ik belde, legde het verhaal uit, goede adres doorgegeven en het pakket werd dus een week later alsnog op het goede adres afgeleverd.

 

Wat mij dus verbaast is natuurlijk dat de medewerker van 2 jaar geleden dus zei dat het adres gewijzigd was en het dus blijkbaar niet heeft gedaan! Ik dus 2 september naar de online winkel gebeld, waarvan de medewerker mij vertelde dat ik bij de klantenservice moest wezen. Ik de klantenservice bellen en na een half uur (terwijl ik eerder ook al een half uur had gehangen) kreeg ik een medewerker aan de lijn die het adres zou wijzigen, maar hij kon me niet verder helpen, dus moest ik weer de online winkel bellen volgens hem. Ik dus (met inmiddels stoom uit mijn oren) wéér de online winkel bellen en het zou helemaal goed komen. Gevraagd of mijn moeder de volgende dag ook nog even kon bellen om te checken en ook dat zou helemaal in orde komen.

 

De volgende twee dagen geen pakket, maar wel een bevestiging dat het abonnement inmiddels verlengd was. Ik dus bij de status van mijn bestelde telefoon kijken, staat daar doodleuk geannuleerd! Wij weten dus niet  waar we aan toe zijn! We gingen die dag toch naar Nijmegen dus we hadden al gepland om even bij een Vodafone winkel langs te gaan om te kijken of die ons konden helpen. Er stond immers geannuleerd, dus dan maar via de winkel verlengen. Ik dus die winkel instappen zeggen dat ik wilde verlengen, zij kijken: "mevrouw, uw abonnement is al verlengd". Met een gezicht als een oorwurm dus uitgelegd hoe de vork in de steel zat en dat ik het echt zat was, komt er één of andere snotneus zich in de discussie mengen met: "ja maar wij zijn geen online winkel". Ik had echt de neiging om hem over die toonbank heen te trekken en dit te zeggen: "Zeg snotneus, hebben je ouders je nooit geleerd om je niet met een gesprek van iemand anders te bemoeien of wat? Dat jij nou voor zo'n prutbedrijf werkt die niet in staat is om goed voor zijn klanten te zorgen... *censuur* , Maar dat doe je niet, want je probeert zo beleef mogelijk te blijven, dus ik negeerde hem. Nee, zij kon me niet helpen, ik moest toch echt bij de Online Winkel zijn, want die konden mij helpen. Ik heb haar vriendelijk bedankt voor niets en ben woedend de winkel uitgelopen. Ongelofelijk hoe ze je van het kastje naar de muur sturen en je kan er gewoon echt niets aan kan doen!

 

Dus maandag wederom gebeld met de klantenservice, waaruit bleek dat dat geannuleerd wel vaker voorkomt, dat de bestelling wel gewoon verwerkt is en snel onze kant op komt naar het goede adres. Voordeel van de twijfel dus. Zondag kreeg ik dus een mail binnen dat het pakket verstuurd was. Ik gisteren kijken op track en trace, werkte het niet met mijn nieuwe postcode, dus ik zag mijn geest al vliegen. Ik mijn oude postcode intikken en ja hoor, het pakket was aangeboden op het oude adres. GODVERDEGODVERDERAAAAAAAAH!

Inmiddels was het pakket weer retour gestuurd naar het depot van Vodafone en natuurlijk hing ik dus weer aan de lijn. De dame in kwestie vertelde dus doodleuk "dat u dat eerder had moeten vermelden en niet op de dag na dat er besteld was". Dus boos uitgelegd dat ik DEZELFDE DAG nog gebeld heb en dat het allemaal goed zou komen, maar dat dat blijkbaar heel moeilijk is om te realiseren. En ik heb vermeld dat ik het zat was en dat ik zodra ik kon met al mijn aansluitingen over zou gaan stappen (heb er drie). De dame zou het allemaal gaan regelen en vond het héél naar dat het zo gelopen was. Het zou nog zeker een week duren voordat het pakket binnen zou komen. Inmiddels zijn we straks een maand verder en nog geen telefoon. En overal hoor je die klote Vodafone reclames. GRRRRRRRRRR. HAAT AAN VODAFONE!

Keer op keer verbazen ze me weer met hun eigenwijze karakters en poezestreken en hoewel het soms ook heel irritant kan wezen, zou ik  me geen leven zonder ze kunnen indenken. Je hebt honden en kattenmensen en ik ben bij uitstek echt honderd procent een kattenmens. Vergis je niet, ik hou van alle dieren en ook van honden, maar er is gewoon iets bij katachtigen in al hun verschillende vormen en groottes wat mij fascineert.

 

Zo zat ik laatst vol verbazing te kijken toe ik beneden kwam en zag dat Teigetje (voor foto zie advertentie ruimte) in mijn slipper had geplast .  Dan vraag je je natuurlijk af: "Hoe weet je nou wie het geweest is met zeven katten?" Laten we zo zeggen, ik weet precies wie wat doet en vooral ook hoe ze klinken. Mijn moeder bijvoorbeeld weet niet altijd wie er aan het mauwen is en ik kan ze feilloos uit elkaar halen. Zo ook met hun eigenwijze streken. Daarnaast is de plasstijl ook zeer herkenbaar (de Picasso's onder de plassers). Van de zeven zijn er maar twee die soms onzindelijkheid vertonen en dat zijn Teigetje en de oudste, Snoepie. De anderen plassen gewoon niet buiten de bak. Snoepie sproeit gewoon terwijl hij wel "geholpen" is om zijn territorium te markeren en Teigetje is een emo-pisser, omdat hij eigenlijk alleen plast als hij ontevreden is of chagerijnig, of een combinatie van die twee, dat heeft hij al vanaf dat hij een kitten is. Hij is wel degelijk zindelijk gemaakt, maar op een of andere manier is hij gewoon erg gevoelig voor veranderingen, al zijn ze maar heel klein.

 

Maar goed terug naar de slipper. Ik kwam 's ochtends beneden en liep dus langs mijn slippers. Mijn oog viel op de rechter en ik constateerde dat hij nat was. De ander was kurkdroog en om de slipper heen was de grond ook droog, vreemd.... Ik steek mijn vinger in de vloeistof en besluit er aan te ruiken en ja hoor, de geur bevestigde al wat ik dacht, urine. Ik kon niet eens boos zijn, gewoon puur door de verbazing dat Teigetje zo ontzettend accuraat kan plassen, dat je er eng van wordt. Volgens mij heeft hij in zijn piemeltje een soort homing systeem zitten zoals bij raketten die op een doelwit worden afgeschoten, hij raakt alleen wat hij moet raken. Of hij heeft een uitrolbaar slangetje, of hij meet eerst alles nauwkeurig na met wiskundige berekeningen zodat hij precies daar plast waar hij op gemikt heeft. Hij had er namelijk geen druppel naast gemorst en dit is niet eens het eerste incident! Hij plast namelijk altijd in schoenen en het liefst in die van mijn moeder, waarschijnlijk omdat ze soms last heeft van zweetvoeten en hij vindt waarschijnlijk dat haar schoenen stinken. Zo had ze een tijd geleden een paar ballerina's in de keuken staan, op de grond. Ze had ze dus niet opgeruimd, wat ze meestal wel doet. Vervolgens wil ze dus een boodschap doen, steekt haar voet in eem van de schoenen en "flatsj"! Schoen vol pies en een natte voet.

 

Hij heeft het ook eens gepresteerd om in een telefoonvakje te plassen van een tas (vandaar dus de eerdere theorie) en die zijn nog best klein, maar meneer heeft het voor elkaar gekregen om in de tas te plassen en alleen in dat specifieke vakje. Dat is gewoon eng! De rest van de tas was dus gewoon kurkdroog. Nog zoiets: Ik was met mijn moeder aan het praten in de keuken. Zij stond gebukt omdat ze bezig was met het gootsteen kastje opruimen en was ondertussen met mij aan het praten. Vervolgens schrikt ze, veegt haar nek af, ruikt eraan en zegt "maar...dat is pies!" Ik kijk omhoog richting aanrecht en ik zie dat Teigetje dus achteruit staat te piesen, gericht op, jawel, mijn moeder. Hij is het aanrecht opgesprongen, heeft dus blijkbaar een beetje staan passen en meten en is toen doelbewust op haar gaan piesen. Waarom? Joo... Teigetje mag het weten.

 

Verder moet de post het soms ook ontgelden en de kranten ook. Voornamelijk post van de belastingdienst, en toen we de Telegraaf hadden, was die ook regelmatig doelwit. Nu hebben we de Volkskrant en die krijgt ook de volle laag. Immers vind hij dat dat kranten zijn voor het "plebs". Hij is immers een kat van stand en wil ook vaak niet met de anderen eten, hij eet 's ochtends en 's avonds apart, weg van die andere losers. Dus misschien maar voorstellen om het Financiele Dagblad te halen, wie weet helpt dat . En schoenen halen bij Fred de la Bretonniere ofzo, hij piest alleen in goedkope schoenen.

 

En hij is gek op mannen, de kleine homo. Ach, al komt de loodgieter langs, dan is hij er gelijk als de kippen bij! Teigetje heeft een sjieke miauw: Met een rollende R.. dus "Mrrrrrrrrrrrrauw". Muisje is dan weer compleet tegenovergesteld, maar ze zijn wel even oud. Muisje is voornamelijk aan zijn vrouwtje (ik dus) gehecht. Velen beweren dat katten zich niet aan mensen hechten, maar dat is niet waar, dat doen ze wel degelijk en Muis is daar het bewijs van. Hij is helemaal idolaat van mij en oh wee als er een vrijgezelle heer het huis inkomt, want dan gaat hij snuiven en zet hij "Psycho" ogen op. Hij haat mannen, omdat ik van hem ben. Hij probeert ook regelmatig de anderen weg te jagen als hij bij mij op bed ligt, gewoon omdat hij het alleenrecht wil. Hij is ook een kei in deuren openmaken, vandaar dat wij standaard de deur op slot hebben gedraaid om ontsnapping te voorkomen. Als je het een keer vergeet, hoort hij het gelijk, gaat aan de deurklink hangen, maakt de deur open en met een triomfantelijk miauw rent hij de achtertuin in, met zijn broertjes erachteraan. Episode Kattenvanger van Hamelen. En hij likt foto's. En hij komt aangehold als ik fluit, standaard. Hij miauwt eigenlijk zelden, maar als hij dan wel miauwt dan is het gewoon "maauuw" of als hij moppert "mauauauauauauauw".

 

Chippie en Snoepie zijn de oudsten van het stel en hebben misschien iets minder rare trekjes, waarschijnlijk omdat ik ze niet heb uitgekozen. Snoepie was namelijk de kat van mijn broer en Chippie is eigenlijk via mijn moeder er bijgekomen als een iets oudere kat en niet als kitten. Die twee waren vanaf het begin af aan al de beste maatjes en Chippie (een grote dikke rooie harige je-weet-wel-kater) ziet Snoepie echt als zijn knuffelmaatje. Snoepie vind het alleen een beetje irritant omdat hij door de ouderdom wat magerder is geworden en Chippie (dik tien kilo zwaar) nogal eens op hem wil gaan liggen (10 kilo en 4 a vijf gaat niet goed samen hey). Chippie is gek op brokjes en zal ook 's ochtend als eerste bij de bakjes staan. Verder vind ie het heerlijk als je hem keihard tegen de haren in aait, het liefst zo hard mogelijk. Zij miauw klinkt een beetje als een geitje: "meehehehehew" Of als zo'n whisky sigaren stem miauw. Snoepie miauwt gewoon, maar je herkent hem aan hoe hij de trap afloopt. Zo licht als dat hij is, hij loopt en springt als een tientonner. Hij is gek op slagroom en hij bijt mijn moeder graag liefdevol in haar elleboog of arm en hij speelt als een "Electric Boogie" kat, zijn ledematen gaan echt alle kanten op .

 

Guppie was tot voor kort de de jongste, maar is een slijmbal eerste klas. Toen hij klein was wilde hij altijd op mijn schouder zitten en dat wil hij nu nog. dan staat hij op de tafel en komt met beide voorpoten naar mijn borst toe en dan moet ik hem een zetje geven zodat hij kan zitten. Nadeel is dat hij groot en zwaar is, maar hij kan toch echt blijven zitten hoor! Ziet er wel komisch uit, handig zo'n kattegaai. En hij heeft een "prik-bijt" knopje in zijn buik. Ik kan uren met mijn vinger in zijn buikje prikken en hij blijft bijten, zo grappig! Mijn vrienden noemen hem "poing" omdat hij van die enorme ogen heeft. Hij heeft een heel lief klagelijk miauwtje: "Miaaaaaaaauw?" Tot voor kort had hij last van kale plekken, maar sinds Ramses, zijn grote vriend er is bijgekomen is dat weer bijgegroeid, ik denk dat hij zich uit verveling kaal likte. En hij wil alleen op rode kussentjes of kleedjes liggen. Hij schijt in zijn broek voor het laserlampje waar Rammie zo gek op is. Als hij het stipje naast hem op de grond ziet is hij weg!

 

Ramses is in april een jaar geworden en is best groot voor zijn leeftijd, maar het is een echte goedzak. Hij is ook in April bij ons gekomen. We hebben hem via Marktplaats gevonden en ook gelijk in ons hart gesloten op het moment dat we hem zagen, maar dat doet iedereen die bij ons thuis langskomt! Ramses zat bij een gezin waar hij geterroriseerd werd door hun zoontje van drie. Die kneep hem fijn, trok hem aan zijn staart sloot hem overal in op en hij deed nooit wat terug, echt nooit. Zij vonden het zo zielig voor hem dat ze op zoek gingen naar een goed baasje en zo kwam hij bij ons terecht. Hij kroop trouwens gelijk in het kattenmandje en heeft de hele weg naar huis kopjes zitten geven en zitten spinnen, zo blij was hij. Na twee dagen liep hij al los tussen de anderen. Hij heeft een krulstaart die altijd naar voren staat gekruld, het is soms net een handtasje! Hij vind het vooral leuk om voor je langs te lopen zodat je over hem struikelt en is gek op spelen, vooral het kattenlaserlampje is zijn favoriet! En languit op mijn laptop liggen vind hij heerlijk, vooral als ik er op bezig ben.  Zijn miauw klinkt als een heel klein poesje "miiiiieeeuw".

 

Dipstick is nu ongeveer een maand bij ons en we kregen hem toen hij 7 weken oud was. Hij was door een nicht van een vriendin van mij bij mensen weggehaald die hem mishandelden en omdat zij niet voor hem kon zorgen omdat ze de hele dag weg was voor werk (van 10 tot 22 uur) zocht ze een goed huisje. Omdat wij er toch al zes hadden vonden wij dat we hem er wel bij konden nemen. Dipstick is een heerlijke kleine eigenwijze dreumes en was al na een dag gewend, hoewel hij die grote beesten nog wel eng vond. Zij hem niet, hij werdt gelijk geaccepteerd. Zijn vacht licht langzamerhand een beetje op en wij denken dat hij de kleur gaat krijgen van een Whiskas kat. Hij heeft ook nog eens een zwart stukje staart met een wit puntje er op, vandaar dus Dipstick. Hij ligt ook graag op rode kussentjes, tot de frustratie van Guppie, die vind dat hij het alleenrecht heeft. Dan gaat hij maar mopperend in de buurt van het kussentje liggen, zodat hij zijn plekje terug kan veroveren als Dipstick opstaat. Hij miauwt nog gewoon als een kitten. En hij bijt in tenen. En vingers. En alles wat beweegt. En hij sloopt de rollen WC-papier, daarom houden we die deur dicht.

 

Last but not Least, ook al is hij niet letterlijk meer bij ons, hebben we Droppie. Droppie was mijn schatje en de grootste knuffelbeer van allemaal. Hij was gek op knuffelen en was gek op kusjes geven en hij kon praten als de beste. Hele verhalen vertelde hij je, ook al verstond je er geen snars van. Helaas kreeg hij twee jaar geleden epilepsie en moest hij aan de fenobarbital. Dat ging een jaar goed en toen kwam daar prednison bij omdat zijn koppie scheef trok naar een kant. Wij denken dat hij een tia heeft gehad en dat zijn evenwichtsorgaan op hol is geslagen, waardoor hij dus steeds omviel. De combinatie van meds ging goed, maar na een tijdje ging hij toch weer achteruit. Hij viel steeds meer om, kon niet meer op de kattenbak komen en op een gegeven moment niet eens meer in het kleine teiltje wat we voor hem hadden gekocht. Hij liet alles lopen en viel dan vervolgens om in zijn eigen ontlasting. Hij lag de hele dat in zijn mandje en probeerde soms nog wel te spelen, maar ook dat ging niet.

Uiteindelijk moesten we toch besluiten om hem naar de eeuwige jachtvelden te laten gaan, omdat dat voor hem het beste was. Ik weet nog dat hij de ochtend dat we naar de dierenarts gingen nog heel vrolijk kwam knuffelen en extra probeerde te benadrukken dat hij alles nog kon: "Kijk, ik kan nog prima spelen hoor!" Dat was echt ontzettend pijnlijk. Eenmaal bij de dierenarts kwam de dierenarts ook tot de conclusie dat hem laten gaan toch het beste was, omdat hij zo geen leven had. We hebben staan huilen en hebben hem nog geknuffeld en de dierenarts gaf hem toen zijn narcosespuitje. Ik ben toen met Droppie op schoot in een kamertje gaan zitten, tot hij in slaap viel, wat heel snel gebeurde.Toen hij de laatste spuit kreeg, had de dierenarts hem nog niet eens leeggespoten en ik voelde hoe hij zijn laatste adem in mijn armen uitblies. Hij was er klaar voor, meer dan dat ik het was. Twee dagen lang heb ik ontzettend veel verdriet gehad, maar voor hem was het beter. Ik mis hem nog elke dag en moet stiekem toch een paar traantjes wegvegen terwijl ik dit schrijf. Lieve Droppie, Ik hou van je! Altijd!

 

Ach ja, dit is dus zo'n beetje mijn poezenfamilie, met al hun rare karaktertrekjes en fratsen. Vijf trekken altijd naar mij toe en liggen altijd bij mij op bed. maar dat is niet zo moeilijk te raden wie dat zijn lijkt mij?

Ze maken mij blij!

 

 

 

 

 

Afgelopen zaterdag ben ik lekker een dagje Haarlem in geweest met een vriendin en daarna hebben we lekker even een bioscoopje gepakt, echter viel dat laatste een beetje tegen, wat een prutfilm was dat zeg!! Meestal luister ik niet naar wat recensenten (sp?) zeggen, maar ik dit geval kan ik ze niet anders dan gelijk geven. De film was niet lang zo slecht als dat zij het deden voorkomen, maar echt een juweeltje was het nou ook weer niet.

 

Maar goed, we begonnen de dag door om half twaalf af te spreken bij de bushalte en eenmaal in de stad moest ik nog even snel een Telegraaf halen, want mijn moeder stond er in. Normaalgesproken zou ik dat vod nooit kopen, deze uitzondering daar gelaten dan. Vervolgens trokken we richting bios om onze kaartjes alvast op te halen, dan hadden we die alvast maar. Het was ook best druk in Haarlem, het bleek Haarlem Jazz te zijn afgelopen weekend, hoewel ik die benaming nooit zal snappen, want Haarlem jazz heeft niets met Jazz te maken, immers wordt er bijna geen jazz gespeeld .

 

Los daarvan besloten we eerst eens lekker te gaan lunchen bij de Bagels & Beans waar ik mij stortte op een heerlijke bagel met gerookte kip, avocado en pijnboompitten in een soort balsamicosausje. MIAM!

 

Goed, na de lunch was  het eerste doel sowieso Jan Monnikendam, een hele leuk feestwinkel in de binnenstad. Nu ging ik daar geen verkleedspullen kopen maar jongleerartikelen, want zoals ik in een eerdere blog al vertelde heb ik sindskort ontdekt dat ik dat best wel erg leuk vind om te doen! Gelukkig hadden we ruim de tijd, want het was ontzettend druk en voordat iemand ons kwam helpen waren we al snel drie kwartier verder.. zucht. Uiteindelijk heb ik een set Kiwido poi's gekocht, 3 turbo ballen zodat ik ook nog omgekeerd kan jongleren ( Bounce-Juggling! vind ik leuk!) Een diabolo van rubber (ik heb er een van hard plastic gehad, niet zo fijn en gaat snel stuk is zonde) een extra paar stokken voor mijn devilsticks en een stuk touw voor mijn diabolo, maar die kreeg ik gratis! Eindelijk had ik dus alles wat ik moest hebben, wilde ik afrekenen, bleek de pin defect, dus moest ik ook nog heen en weer lopen naar de dichtsbijzijnde pin en die zat zoals gewoonlijk niet om de hoek. grrrrrrr. Gepind-terug gelopen- betaald en dolblij de deur uitgestapt met al mijn spulletjes iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeee!

 

Vervolgens nog even een rondje door de winkelstraat gelopen, felgroene nagelak gekocht, vijf euro, maar echt prutkwaliteit, nooit Stargazer kopen bij zo'n altowinkel, dat is echt sneu geld! Bij de Jamin Wasabi bollen gehaald en een zak Jelly Beans voor bij de film en bij de Ako even een etui gehaald waar ik mijn jongleerballen in kwijt kon.

 

Op ons dooie gemak zijn we toen richting bioscoop gegaan zodat we ook nog even naar de wc konden en hebben we een goed plekje gezocht in de bios. We hadden gekozen voor de film : The Last Airbender", mede omdat ik zo'n ontzettende fan van de Nickelodeon serie ben en benieuwd was hoe de Live Action variant zou zijn.

 

Nou, de film viel echt vies tegen. Als je niet bekend bent met de serie dan kan de film best leuk zijn, als je dan niet let op de knullige dialogen van de acteurs en de nogal slechte CGI's. Meeeeeeeh. De personages hadden geen enkele bezieling, de humor van de serie van de meest belangrijke personages was in de film nergens te bekennen en hele stukken zijn gewoon weg gelaten of dusdanig veranderd dat er gewoon in geen velden of wegen ook maar iets van klopte.. Niets. Dood. Saai. Zielloos.

 

Aang en Sokka zijn in de serie allebei een beetje lolbroeken en hebben een soort van aandoenlijke kneuzigheid waardoor je echt constant in een deuk ligt, maar in de film zijn gewoon veels te serieus en redelijk meelijwekkend. Iroh, de oom van prins Zuko is een lekkere dikbuikige, theedrinkende, humoristische, pai cho spelende wijze oude man (mijn favoriet), maar in de film is er niets van dat personage over, hij lijkt er niet eens op!! Appa en Momo zijn ook leuke personages, maar ook daar is niets van heel gelaten, ze zijn gewoon slecht geanimeerd en er is niets overgebleven van hun schattige onderlinge "dialogen". Bij Appa zie je bijvoorbeeld echt de bezieling in zijn blauwe kijkers en zelfs dat was niet in de film terug te vinden, hij had niet eens blauwe kijkers. De enige personages die toch al serieus waren dat waren Katara en Zuko, Maar zelfs Zuko stelde niet zo bijster veel voor met zijn ieniemienie littekentje op zijn gezicht.

 

De verhaallijn klopte niet, het "sturen" zag er erg knullig uit, er mistten cruciale onderdelen en ge zo maar door. Ik zal nog een betere recensie schrijven, maar daar moet ik even voor gaan zitten. In ieder geval, als je de serie kent valt de film ontzettend tegen, ken je hem niet dan is hij op zich nog wel te doen. Recensie volgt!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je hebt dat je ergens tegen bent, maar het toch doet, gewoon omdat je het niet kan laten? Ik heb mijns inziens helemaal niets slechts gedaan hoor, maar ergens knaagt het toch wel een beetje, met name omdat ik er zo ontzettend blij mee ben dat ik er eindelijk eentje heb.

 

Nu zul je denken: "waar heb je het over?" Nou, gisteren was het bij ons zoals ieder jaar in augustus jaarmarkt en ik had helemaal niet verwacht iets leuks te vinden, tot ik langs een kraampje liep met leren tassen. Mijn oog viel op een felgroen exemplaar met op de klep wit/bruin bont. Hij was zoooo zacht en mooi en ik was natuurlijk op slag verliefd. Ik dacht die is onbetaalbaar, maar omdat het de laatste was mocht ik hem hebben voor vijftig euro en met bijpassende riem voor vijfenzeventig. Ik wilde er al heel lang een hebben maar ze waren tot nu toe altijd boven mijn budget, want ook deze was normaal dik boven de honderd euro. Na veel wikken en wegen besloot ik hem toch maar te kopen.

 

Vervolgens liep ik samen met moeder weer verder over het dorp, die natuurlijk vroeg of het echt bont was. Ik vertelde haar dat dat zo was, liet het haar voelen en keek ook een stukje onder de vacht, duidelijk echt bont, dat verschil voel je echt wel. Maar goed, ik begon me toch wel een beetje schuldig te voelen. Waarom? Omdat ik nog nooit van mijn leven echt bont heb willen hebben, niet omdat ik een dierenactivist ben ofzo, maar ik ben gewoon tegen het fokken van dieren die alleen voor het bont gebruikt worden en verder niets.

 

Vele mensen gebruiken dieren als een voedingsbron, net als bijvoorbeeld Eskimo's die zeehonden eten en vervolgens de huid dan weer gebruiken voor kleding. Wat wij eigenlijk doen met koeien en daarvan dan weer van de huid kleding, schoenen etc vervaardigen. Daar ben ik niet tegen, gewoon omdat je het dier als voedselbron gebruikt en niet gewoon doodmaakt omdat je persé het huidje wilt hebben.

 

Maar ik vroeg mij dus af waar dit bont vandaan kwam. Volgens mij was het konijnebont, en de katten wilden er ook mee aan de haal gaan dus het zal een Flappie geweest zijn. Nu hoop ik maar vurig dat Flappie inderdaad in het kerstdiner is geeindigd en dat het restant op mijn tas is terecht gekomen en niet dat Flappie bruut levend is gevild. Flappie was levend in ieder geval wel lekker zacht en is dat nu nogsteeds. Ik denk dat ik mijn tas maar Flappie noem en mij vast blijf houden aan het feit dat hij is opgegeten.

 

Ik ben zoooo blij met Flappie!

Wasabi, circus artiest in spé, aangenaam!

 

Sinds ongeveer een maand heb ik verschillende vormen van Jongleren ontdekt en ik vind het nog leuk ook! Oké, vorig jaar wilde ik al Contact Juggling leren, maar het kwam er maar niet van, want ik wist niet waar ik de ballen vandaan moest halen (klinkt dubbelzinnig ). Niet dat het eng is ofzo, maar ik moest dus een bal van Acryl of Rubber hebben, duuuh!

 

Ongeveer anderhalve maand geleden heb ik kennis gemaakt met Devilstick/Flowerstick en ik kon dat best redelijk goed, dus ben er een aan gaan schaffen en daar heb ik er nu inmiddels 4 van. Een Devilstick, een Flowerstick, Jester en een Bouncestick. Dit is op dit moment de enige vorm die ik goed beheers, vandaar de hoeveelheid stokken haha.

 

De Acrylballen en de rubberen variant heb ik inmiddels ook, maar contact juggling gaat eeuwen duren voor ik dat een beetje kan, dat is echt onzettend moeilijk! Verder heb ik ook nog Poi's aangeschaft, de fluffy variant (ieeeeeeeeeeeeeee! Ze zijn zo cute!) en voor mijn verjaardag heb ik een Diabolo en jongleerballen gehad.

 

Druk dus! Zaterdag ga ik een beter Diabolo halen, want deze was dan weliswaar maar 8 euro, hij is niet zo denderend en nog een set andere poi's. En gewoon jongleren is helemaal een crime, ik gooi die ballen steeds verkeerd omhoog! Maar ja, ik denk dat ze ook gewoon te licht zijn, het zijn beanie bags voor kinderen en ik moet ze toch echt zwaarder hebben ja!

 

Ik heb een hobby WOOT WOOT!

Verdraaid vervelend  als je steeds diezelfde vraag naar je hoofd geslingerd krijgt. Welke vraag? "Zo.. en heb je al een vriend(je)?"

 

Nee. Ik heb geen vriendje, ik hoef geen vriendje, ik wil geen vriendje, heb geen behoefte aan een vriendje en het interesseert me ook helemaal niet PUNT. Het lijkt wel alsof een relatie hebben "in" is ofzo. Ga toch fietsen! Ik hecht waarde aan mijn vrijheid en aan het feit dat ik kan doen en laten wat ik wil, want dat is voor mij belangrijk .

 

Natuurlijk voel ik mij wel eens eenzaam als er een veels te klef stel niet van elkaar kan afblijven, maar ik slaap ook nooit alleen, want ik heb vijf katten die lekker tegen me aan komen liggen, dus ik mis geen warmte hoor, au contraire. En ik heb geen gezwets aan mijn hoofd dat ik bij schoonouders op visite moet, seks omdat het bij de relatie hoort en nog meer van die verplichte nummertjes onder de noemer "vriendjes politiek".

 

One night stands doe ik niet aan. Ja, een keer in de drie jaar, als ik echt de behoefte heb en dan komt het ook nog eens voor dat ik die persoon ken. Vervolgens denkt hij weer dat je gelijk wilt trouwen. Nou, nee.. Ik wilde ook wel eens iets anders dan Tarzan na drie jaar, zo bijzonder ben je nou ook weer niet

 

Uiteindelijk vind ik de relatie die ik met mezelf heb belangrijker dan die met een partner, immers moet ik toch het grote deel van mijn leven toch echt met mijzelf doorbrengen en aan die relatie werken kost meer energie dan dat de meesten zich kunnen voorstellen. Als je dan ook nog een aan een ander moet gaan werken, nou, dat werkt niet. Voor mij in ieder geval niet.